Geboren aan de scharnerweg boven een drogisterij op 1 oktober 1951 groeit John op als oudste in een gezin met nog 2 broers en 1 zus. Op jonge leeftijd verhuist het gezin Bartels/Gorissen naar Caberg waar John op zijn 7de al leerde accordeon te spelen onder leiding van Guus Odekerken. Deze was accordeonleraar en had een muziekschool in Wyck, Maastricht. Dit werd John zo eigen dat hij op jonge leeftijd al met vader Jules de planken op ging en een muzikale carrière startte. Later volgde John het conservatorium. De twee broers Jo en Jacky stappen ook de muziekwereld binnen. Hun zus waagt ook een stap in de muziek en heeft warempel een goeie stem, Echter zij gaat geen verdere carrière tegemoet hierin.

 

Samen met vader Jules (Drums) en John Nagel (gitaar) begonnen zij het dansorkest “Trio Bartels”. In 1970 maakte zij een plaatje “mijn oom heeft ’n sexboetiek”.
Naarmate de boekingen groter werden en het trio populairder werd in het Limburgse dancings- en zalencircuit (zoals Dancing Gorissen in Brunssum en Lindenheuvel in Geleen), groeide het trio uit tot een volwaardige dans- en amusementsformatie. John Nagel vertrok en nieuwe krachten (waaronder de jongere broer Jo op basgitaar) kwamen de gelederen versterken.

 

Bartel Band

 

Zo ontstaat begin jaren ’70 dan de Bartel band (soms ook The Barthelband genoemd). De formatie draaide om de muzikale familie Bartels en werd versterkt door bekende gezichten uit de Maastrichtse popscene. De band bestaat uit:

•  – Jules Bartels (drums)
• – John Bartels (toetsen)
• – Jo Bartels (bass)
• – Jos Candel (gitaar, zang)
• – Henny de Vree (Gitaar, zang)
• – Leon Haines (gitaar, zang) maakte ook een poos deel uit van de Bartelband.

 

 

In 1976 Verlaat vader Jules de band vanwege zijn leeftijd en plaats makend voor de jongere generatie. John en kornuiten starten dan The Chaplin Band.

 

 

John heeft zich inmiddels zover ontwikkeld dat hij niet alleen maar als muzikant zijn brood verdient maar ook behoorlijk wat producties op zijn naam heeft staan. Niet alleen The Chaplin band naam hij onder zijn hoede, ook veel andere nationale en internationale artiesten maakte van John’s kennis gebruik.

 

 

In overleg met platenmaatschappijen werd er ook vaak gebruik gemaakt van het pseudoniem John Barclay. Het was destijds een strategische keuze die alles te maken had met internationale ambities en de zakelijke realiteit van de muziekindustrie in de jaren ’70 en ’80. Toen The Chaplin Band eind jaren ’70 landelijk doorbrak en begin jaren ’80 ook internationale aandacht trok (met name in landen als Duitsland, België, Frankrijk en Italië door de hit Il Veliero), zocht John Bartels naar een naam die internationaal makkelijker in het gehoor lag.

De oer-Nederlandse achternaam ‘Bartels’ werd voor releases en distributie over de grens daarom regelmatig getransformeerd tot het Engelstalig en chic klinkende John Barclay.

 

 

Als John Barclay profileerde hij zich op twee specifieke vlakken:

• – Als Producer en Arrangeur: John Bartels was het productionele brein achter de Chaplin-sound. In de credits van internationale persingen van hun singles en elpees werd hij in plaats van zijn eigen naam vaak vermeld als Producer: John Barclay.
• – Voor Studioprojecten en Ghostwriting: Buiten The Chaplin Band om was John een veelgevraagd sessiemuzikant en songwriter. Hij werkte in die tijd samen met platenlabels in binnen- en buitenland om nummers te schrijven en te produceren voor andere artiesten (waaronder schlager-, dans- en amusementsacts). Door de naam John Barclay te gebruiken, kon hij dit studiowerk contractueel en artistiek zuiver scheiden van zijn vaste rol in de band.

 

 

Grappig genoeg zorgt dit pseudoniem in de huidige digitale muziekarchieven (zoals op Discogs of Spotify) soms voor flinke verwarring. Er bestaat namelijk ook een bekende Britse jazztrompetist en sessiemuzikant die écht John Barclay heet. Deze Brit speelde mee op albums van wereldsterren zoals Paul McCartney en George Michael. Online worden de studio-credits van de Maastrichtse John Bartels (als producer) en deze Britse trompettist daardoor nog wel eens op één grote hoop gegooid. Het pseudoniem laat perfect zien hoe de jonge muzikanten uit Maastricht destijds dachten: met een professionele, internationale blik die veel verder reikte dan de Limburgse grenzen alleen.

 

 

John bleek een meester in het smeden van samenwerkingen tussen de absolute top van de Limburgse popwereld.  Zijn meest prestigieuze internationale klus als producer deed hij voor niemand minder dan La Toya Jackson. Voor haar zevende studioalbum No Relations (1991) trok zij naar Europa. John Bartels produceerde en arrangeerde meerdere tracks op dit album, waaronder haar discoversie van de wereldhit Reggae Nights (oorspronkelijk van Jimmy Cliff).

 

Het Limburgse supercollectief: The Bank (1981–1882)
Begin jaren ’80 initieerde John een uniek studiogezelschap genaamd The Bank. Onder deze naam bracht hij de topmuzikanten van drie concurrerende Maastrichtse/Limburgse topbands samen: The Chaplin Band, The Press en Partner (bekend van Kayuta Hill). Onder leiding van John produceerde dit collectief hitsingles zoals Lay all your love on me (1981) en Soulfinger (1982). Het werd een platform waarin muzikanten zoals Leo Haine, Walter Nita en Willy Bronzwaer moeiteloos muzikale ideeën uitwisselden. De hitsingle ‘Il Veliero’ was in eerste instantie gemaakt voor The Bank, maar op aanraden van de platenmaatschappij werd het door The Chaplin Band uitgebracht.

 

 

Halverwege de jaren ’80 zette John het studioconcept ‘Members Only’ op. Dit fungeerde deels als eigen platenlabel en deels als gelegenheidsformatie om dansbare singles uit te brengen.  Hij produceerde onder dit label de maxi-single Party Time (1986). Hiervoor bracht hij een indrukwekkende line-up aan artiesten samen in de studio, waaronder de legendarische Surinaams-Nederlandse blues/soul-reus Big John Russell, de formatie Via-Via, Debbie Hartman en Tommy Thompson. Ook latere Chaplin-singles zoals hun bekende cover van Popmuzik (1987) werden onder dit concept uitgebracht.

 

John Bartels en Charly Prick vormden vooral in de jaren 1982–1987 een vaste Maastrichtse productiecombinatie: Bartels als muzikale/producerende kracht, Prick (ook bekend onder het pseudoniem Clever) als producent, uitgever en platenman. Ze kenden elkaar al van school; Prick nam The Chaplin Band onder contract en gebruikte de groep bovendien als huisorkest voor danceproducties. Daarnaast was Prick zakelijk betrokken bij Chaplin Band-uitgaven als Gold en Il Veliero via zijn muziekuitgeverij, terwijl Bartels daar de producer was.

 

 

Als veelgevraagd sessiemuzikant, componist en producer onder het Telstar-label van Johnny Hoes schreef en produceerde hij in de jaren ’70 en ’80 voor talloze Nederlandse schlager-, carnavals- en amusementsartiesten. Ook zijn eigen vroege formatie Trio Bartels stuurde hij productioneel aan.

In welke studio’s werkte John Bartels?
John Bartels was een perfectionist wat betreft geluidskwaliteit en zocht altijd naar studio’s die de nieuwste synthesizers, sequencers en meersporenrecorders (multi-track) in huis hadden om die specifieke, strakke Chaplin-discosound te boetseren. Hij werkte hoofdzakelijk in drie studio’s:

• – Marlstone Studios: Dé thuisbasis voor veel van zijn producties. Marlstone was de belangrijkste opnamestudio in de regio Maastricht. Vrijwel alle vroege crossovers, lokale projecten en singles van The Chaplin Band en Members Only vonden hier hun oorsprong. Ook voor Fietsefreem produceerde John een album bij Marlstone.
• – Intertone Studios (Heemstede): Een van de meest hightech studiocomplexen van Nederland in de jaren ’70 en ’80. John trok hier regelmatig naartoe voor het grotere productiewerk, het mixen van internationale releases en het opnemen van complexe synthesizer- en blaaspartijen.
• – Studio Gam (België): Gelegen net over de grens in de Belgische Ardennen. Dit was een populaire, state-of-the-art ‘residential studio’ (waar muzikanten ook konden overnachten). John Bartels maakte graag gebruik van deze studio om in alle rust en isolatie aan internationale albumtracks en arrangementen te schaven.

 

Nadat voor The Chaplin Band in 1987 het doek viel middels een afscheidsconcert in de dominicaner kerk is John blijven produceren, nummers schrijven, tunes samenstellen voor omroepen enz.. Tot zijn 67ste werkte John ook voor het conservatorium in Maastricht.
Nu (anno 2026) woont John nog steeds in Maastricht en heeft 2 zonen en een dochter.